Over Dean

Mijn naam is Dean van Kooij en ik ben 23 jaar.
Momenteel zit ik in de nederlands para-snowboard team.

Wie ben ik?
Maar laat ik eerst iets meer over mezelf vertellen. Ik woon samen met mijn vriendin in de mooie stad Nijmegen. Misschien kennen jullie mij nog wel van het tv-programma Helemaal Het Einde waar ik en mijn familie in 2017 aan hebben deelgenomen.

Mijn passie
Sporten is mijn leven, ik hou van sporten. In Nederland heb ik altijd veel gevolleybald en in Chili heb ik goed leren surfen en skaten. Nadat we 2,5 jaar in Zuid Amerika zijn geweest zijn we in juli 2019 teruggekomen na een lange reis met een camper door Zuid Amerika.

Ongeluk
Op mijn 16e op 29 augustus 2019 sloeg het noodlot toe. Ik kan mijzelf er niet zoveel meer van herinneren, maar dit is de dag waarop voorgoed alles veranderde.  Zoals mijn moeder zegt; “we hadden altijd het gevoel gehad dat ons niets zou overkomen”. Als we op reis gingen zeiden we ook altijd:“Met ons vijven lukt alles”. Helaas ook wij krijgen waarschijnlijk net als heel veel gezinnen de nodige portie ellende. Het leven is helaas niet maakbaar en alles wat echt impact maakt op het leven kun je van te voren niet voorspellen.

Al fietsend werd ik aangereden door een auto. Mijn moeder fietste achter mij, en die ene seconde heeft mij en zoals gezegd denk ik ieders leven wel voorgoed veranderd. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik nog leef, maar ik moet wel leven met een verlamming van mijn linkerarm. Je kunt je voorstellen dat dit een enorme impact heeft gehad op alles. Van het ene op het andere moment kon ik niet meer volleyballen of surfen, en werd mijn leven totaal overhoop gegooid. Ik was linkshandig en moest alles met rechts leren doen. Mijn droom om leraar lichamelijke opvoeding te worden kon ik vergeten en ik moest op zoek naar wat er nog wel mogelijk was.

De zoektocht naar mijn mogelijkheden
De vraag “Wat kan nog wel?” is vanaf het begin het uitgangspunt geweest. Een goede vriendin van mijn ouders stuurde op een dag informatie door over een open dag om kennis te maken met paralympische sporten. Dit opende voor mij een deur en een tal van mogelijkheden om mijn passie opnieuw op te pakken. Tot op de dag van vandaag ben ik haar daar enorm dankbaar voor.
Ondanks dat ik de dag ervoor mijn tweede operatie had gehad, moest en zou ik erheen gaan en ben ik er samen met mijn moeder naar toe gegaan. 
We kwamen er achter dat er wat betreft sporten toch nog best veel mogelijkheden zijn. Toen ik daar aan het skaten was, ben ik opgevallen door het team van snowboarden en zij vroegen of ik een keer mee wilde trainen….! Spannend en gaaf waren mijn eerste gevoelens. Hoewel ik nog nooit op een snowboard had gestaan, had ik door het vele surfen en skaten wel een goed boardgevoel. 
En dit was de eerste stap richting een totaal nieuwe sportcarrière, waar ik tot op de dag van vandaag enorm dankbaar voor ben.

Wekelijks ging ik trainen in SnowWorld in Zoetemeer en daar heb ik enorm veel geleerd. Vanwege het feit dat snowboarden vanuit de NOC*NSF een focus programma is, werden veel van mijn trainingen hieruit gefinancierd. In november 2020 heb ik deelgenomen aan mijn eerste wedstrijd, in zeg maar de Formule 2 van het para-snowboarden. Ik kan dat gevoel niet beschrijven, maar de winst die ik daar haalde was wellicht een overwinning op alles. Ik was terug op een niveau waar ik wilde zijn. Ik was terug aan de top. Daarna heb ik nog een Worldcup gereden in Noorwegen waar ik net te kort kwam, maar toch uiteindelijk 6^e werd. 

Grote droom
Langzaam durfde ik weer echt groot te gaan dromen. “Ik ga misschien winnen op de Paralympische spelen in 2026 in Milaan”! 
Afgelopen zomer kreeg ik helaas het tweede minder mooie bericht. NOC*NSF heeft de financiering van snowboarden anders vormgegeven. Mijn trainingsprogramma op weg naar de Paralympische droom wordt niet meer gefinancierd. Voor de tweede keer zag ik mijn wereld in duigen vallen. 

Hulp
Met trots kan ik delen dat ik mij heb gekwalificeerd voor de Paralympische Spelen. Jaren van toewijding, training en doorzettingsvermogen hebben geleid tot dit bijzondere moment. Het is een droom die uitkomt om Nederland op het hoogste sportieve podium te mogen vertegenwoordigen.

Tegelijkertijd sta ik voor een grote uitdaging. In 2025 is mijn structurele financiering gestopt, waardoor ik momenteel niet de middelen heb om het materiaal aan te schaffen dat noodzakelijk is om optimaal te kunnen presteren. In de paralympische sport is goed en passend materiaal geen luxe, maar een essentiële voorwaarde om op internationaal topniveau te kunnen concurreren.

Zonder deze ondersteuning kan ik wel deelnemen, maar niet het maximale uit mijn prestaties halen — en dat is juist waar ik al die jaren keihard voor heb gewerkt.

Daarom doe ik een oproep aan bedrijven, organisaties en particulieren die mij willen steunen met een sponsoring of donatie. Iedere bijdrage, groot of klein, helpt mij om het benodigde materiaal aan te schaffen en mijn voorbereiding op het hoogste niveau voort te zetten.

Samen kunnen we ervoor zorgen dat ik niet alleen start aan de Paralympische Spelen, maar ook daadwerkelijk mijn beste prestatie kan neerzetten.
Dank voor het lezen, het delen en voor iedere vorm van steun.
Dean van Kooij